แต่ปางก่อน

หญิงสาวรูปร่างปราดเปรียวคนหนึ่งในเครื่องแต่งกายแบบสบายๆ เสื้อผ้าฝ้ายแขนยาวกับกางเกงยีนส์สีดำเดินเส้นด้วยด้ายสีขาว ก้าวเท้าไปบนทางเท้าอย่างเร่งรีบ ผมยาวสลวยของเจ้าตัวถูกรวบถักเป็นเปียแกว่งไกวไปตามจังหวะการก้าวเดิน ดูเหมือนเธอกำลังรีบร้อนไปไหนสักที่ เดินผ่านรถยนต์สีน้ำเงินเข้มซึ่งคนขับเป็นชายหนุ่มร่างสูงเปิดประตูรถลงมา ทันเห็นพอดี

"ฟ้า... จะรีบไปไหน รอด้วยสิ"

ศริทส่งเสียงเรียก แต่กระนั้นก็ตาม น้ำฟ้าก็มิได้ชะลอฝีเท้าแต่อย่างใดคล้ายไม่ได้ยินที่เขาพูด ชายหนุ่มจึงวิ่งไปยืนดักหน้าเธอไว้และได้ผล หญิงสาวหยุดเดิน

"อ้าว...ริทมาขวางฟ้าทำไม" แม้น้ำเสียงราบเรียบแต่ใบหน้าสวยนั้นบ่งบอกถึงความไม่พอใจ

"นึกว่าฟ้าจะดีใจที่เห็นริท กลับเป็นโกรธซะนี่" เขาตัดพ้ออย่างน้อยใจ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้สังเกต ตอบไปว่า

"ก็แน่หล่ะ คนกำลังรีบ ก็มายืนขวาง"

"ฟ้าจะรีบไปไหนเหรอ?"

"ฟ้าจะไปบ้านสวน ลืมของไว้จะไปเอา แล้วตอนนี้ก็จะสี่โมงกว่าแล้ว เดี๋ยวติด"

"ให้ริทไปเป็นเพื่อนไหม?"

เขาถามอย่างเป็นห่วง ทำให้เธอคลายความไม่พอใจลง ยิ้มให้ กล่าวปฏิเสธอย่างนุ่มนวล